Her gun yeni seylere bagimli olmaya basliyorum. Nasil bir
bosluksa, nasil bir state of mind daysam artik, ipin ucu kacmaya basladi.
Hadi onceleri arada sirada
okurdum, yeni yazilar geldikce. Simdi sabah 6 lara kadar, baska seyler yapiyor
olmam gerekirken, (yanlis anlasilmasin, uyumaktan bahsediyorum kesinlikle)
tutmus ardi arkasi kesilmeden blog okuyorum, hem de 2008lerde yazilmis, coktan
aktualitelerini kaybetmis yazilar. Baskalarinin yasadiklarini, ister kurgu
ister gunluk olsun, takip etme, ogrenmek isteme durtuleri ne zaman gececek, ey pek
inanmadigim yuce rabbim?
Hayir kendi kendime bozuluyorum
artik, ezik miyim neyim.
Surekli dilemmalar, celiskiler icerisinde yuzuyorum.
Ben ki sigaraya bile “bagimlilik
cok igrenc birsey, insan kendine saygisini yitirir vallahi” diyen insan, ota
boka bagimliliklar gelistirdim adeta. Kendimden korkuyorum yemin ediyorum.
Onceleri diziler, surekli yerken icerken sabah aksam dizileri
takip ediyordum. Hala da ediyorum. Baktim gun icinde izledigim diziler
yayinlanmamis, bu sefer kendimi bloglara (aslinda tek bir bloga) kaptirdim. An itibariyle
gecenin sabaha karsi zaman diliminin 5. Vaktindeyiz, 6ya gelmek uzereyiz, ben
bu zaman araligini okumalarima, felsefik hatta Marxist enigma gibi ispanyolca yazilari cozmeye adasaydim, coktan 10 sayfalik odevime baslamistim. Ama hayir,
gerizekali oldugum icin bana zerre faydasi olmayacak bir insan evladinin
gunluklerini, gozlerim sasi bak sasir moduna baglamis
bir sekilde yazilarini takip ediyorum . Serefsiz de hakkaten gunu gunune yazmis, hayatini, neler olup
bittigini, sevgilisiyle nerde ne yaptigini, ayrilip ayrilmadiklarini, barisip
barismayacaklarini merak ediyorum.
Ben ki kendi kendimi ne kadar guzel kontrol edebildigimi
soyleyip kendimle gurur duyardim, “o eski halimden eser yok simdi” naralari
atmaktayim icten ice. Hani nerde kontrol? Kontrol dedigin ille de erkeklere bi
tarafini elletmemek degil ki anasini satayim, kaldi ki seneler gectikce onu
bile yapmak zorlasiyor. 70 yasinda
cisini tutamayan yasli neneler dedeler gibiyim, elime gozume hakim olamiyorum. “kendimi
kontrol edemiyorum butun cinler tepemde”. O eski erdemim bitmis gitmis.
Simdi kendimle tek gurur
duyabildigim sey hala aradan 10 ay gecmesine ragmen feysbuk umu acmamis olmam. Onu
da bu sabah kaybetmek uzereydim. Elimde avcumda kalan, eski kontrollu halimden
bana yadigar tek veriyi de carcur etmenin esigindeydim. Evet itiraflar olsun,
yakin cevremle coktan paylastim bu itirafimi, ama buraya yazip iyice legitímate
yapayim. Itiraf ediyorum, actim chrome u, girdim www.facebook.com adresini. Beni bir heyecan
sardi, kalbim atiyor gum gum, dedim ne oluyoruz, sanki yan komsumuz yine “sekerimiz
bitti biraz odunc alabilir miyim” diye kapiya geldi (Bu da bambaska bir yazi
konusu, coming soon). Bende bir titreme, bir kizarma, kanin beynime sicradigini,
yanaklarimin Heidi gibi kizardigini hissettim. Uzun zamandir beni boyle heyecanlandiranin da ezeli dusmanim feysbuk olusu baska bir vehamet
gostergesi.
Neyse ki annem bu yazilari okumuyor, eminim yine “kizim
mutsuz” diye oturup aglardi. Hayir anne, biri sana okursa bunlari eger bil ki mutsuz
degilim. Hasa. Hatta bugun kizlarla seminer sonrasi ciktik muhtesem
mahallemizin gurbetcilerinin ugrak mekani olan Rambla del Raval da oturduk
muhabbet ettik, gulduk, eglendik, kalktik cis yapmaya bize gittik, cay
demledim. Caylarina ilac kattigim konusunda hemfikirlerdi, surekli guldugumuz
ve bizi atesler bastigi icin. Hayir anne, o ates basmalari caydandi, gercekten (ohm ohm). Neyse. Konudan saptim yine.
Sonuc olarak,
sanki yasak elmayi yiyormusum gibi feysbuk a girme dusuncesi bile kalbimin
yerinden oynamasina sebep oldu.
Cok tehlikeli sularda gezindim.
Celiskilerin kadiniyim alimallah.
Madem o kadar girmek istiyosun,
bir arkadasin seni bu temptationlardan caydirmaya calistiginda kendi kendini justify
etmeye calisma. Ha madem utaniyosun, kendine hakim olmaya calisiyosun o zaman
seni geri donmen icin yureklendiren arkadaslarina “ama girersem baglanir
kalirim, hayir acmicam” seklinde kontrargumanlarda bulunma.
Madem herkes seni okusun,
benimsesin, ozumsesin, sevsin, takdir etsin, takip etsin istiyosun, o zaman ac
blogunu halka, googleda aramalarda gorun, ac feysbuku da yap reklamini. Oyle her
gun statcounter ina bakip bakip yeni kac kisi girmis, eski takipcilerden kim kaldi gibi seylerle ugrasmazsin… Ha madem cekiniyosun, oyle gecmisinden
hortlayip karabasanlarin korkulu ruyalarin olan birileri de bulur gelir
diye korkuyosun o zaman sizlanma, otur oturdugun yerde, gizlice yaz kizim! Baska
blog yazarlari gibi unlu oluvermek gokten zembille mi iniyor saniyorsun? Medyanin
bu korkutucu gucuyle artik her kiytirik blog kose sahiplerinin bile vardir bir Pucca, bir
KLBHE gibi unlu olmak, gozde olmak. Kendine gel.
Madem yalniz oldugunu
dusunuyosun, bekarliktan sikildin, hayatinda birilerini istiyosun, cik disari,
gordugun guzel erkeklere laf at, nasilsa onlar da “ya tutarsa” zihniyetiyle
gelene gecene laf atmasini biliyo, sen de yap. Belki hayatina bir renk gelir, belki
kahraman katalan/ispanyol genclerden 1-2 tanesi senin onurunu korumak icin
kavgaya tutusurlar. (Tamam bu biraz fazla utopik oldu kabul ediyorum.) Madem kimseleri
begenmiyosun, o zaman niye uzakta olsalar bile sana ilgi gosteren insanlari da
kendinden uzaklastiriyosun? Oyunu kurallarina gore oynama. Bu yaz hangi
kurallari taktin ki simdi birden bire “aman insanlari uzmeyeyim” diye dusunup
kendi kendine koydugun cakma ahlak kurallarini uygulamaya calisiyorsun?
Kendine yeni seyahat hedefleri
mi koydun? Basla gerceklestirmeye. Yalnizlik Allaha mahsustur ama her canli da
yalniz dogar, yalniz olur. Cik git tek basina. Bu zamana kadar kimler eslik
etti ki sana senelerdir tum Avrupa’da, hala miymiy ediyosun.
Ama iste kendime kizip buraya yazdigim
kadar kolay olmuyo uygulamalar. Hic bir uygulama su hayatta HTML kodu gibi
degil ki anasini satiim, kopyala yapistir ve oluversin hop diye…
ve UYU ARTIK AQ !!
I have already changed the language of my blogger into català and activated my account on PARLA.CAT. 
