yok ya

ben biraz salakim. 

yuzme bilmeden kendimi derin sulara atarim.

tanimadan bilmeden etmeden yilana sariliveririm. 

risky biznis benden sorulmali. 

arabayi da bazen hoyrat kullanirim, dikkat ederek ama, biraz kaba. kil payi kazalardan kurtulmusumdur (nazar degmeye yarebbiiiiim) 

her sacma sapan durumda dersimi aldigimdan eminimdir, bi daha hayatta olmaz derim.

ama sonra biri saglam bir yamuk yaptiginda bile hep boyle ikinci, hatta ucuncu bir sans veririm. 

salak miyim, evet salakim. 

gel sen aylarca konusma, ulasma, bir mesaj bir mail atma. sonra gerizekali feysbuk cikinca ekle. 

sonra gene de konusma, iletisime gecme, oyle sus gibi kalsin, feysbuk firendi olalim sanki onca zamani hic birlikte gecirmemisiz, sevmemis sevismemisiz hatta hiiiiic kavga etmemisiz gibi... buna ragmen bi elini atip da selam verme. gunun birince de ben "yeter laaan silecem seni dallama" diye kendimi gaza getirip sana "nabiyon lan zibik" diyeyim ve sen beni akabinde ayagina, yemek yeme ayagina eve cagir. YOK YEAAEA! 

walla, dunya sana guzel be kardesim. ye haltlari, aylarca sesin soluun cikmasin, bir anda, "gel sana cok guzel yemek yapicam". ben de salakligima doymamayim. neyse ki kabul etmedim.

aman beya, ne olacaksa olsun AQ. 

zaten get over edememisim aylardir, her asna fisnemi kiyasliyorum falan, arada dusunup bir icim buruluyor derken yeter! kopsun bu dananin kuyrugu.

ama, arkadasimin dedigi gibi de icimden geldigi gibi davranicam, oyun oynamaya luzum yok hic. 

bakalim, zaten gidiyorum kisa sure sonra, ve zaten replacementlar mevcut... 

en kotu ne olabilir ki? 

:S

Bfs

While waiting for the professor who gave me an appointment and late for half an hour, it got me thinking....

My first boyfriend was practically an arrogant jerk. He cheated on me.
My second boyfriend was a psycho and sociopath. He threatened me to spread a gossip that I was lesbian because I didn't sleep with him.
My third boyfriend was schizophrenic. He lied to me about his whole life, and to his friends about me.
My fourth boyfriend was insane. He left me for a bitchy girl he was obsessed for 7 years.
My fifth boyfriend was a great kisser. And probably gay, never slept together.
My sixth boyfriend was a cutie. But chemically we didn't fit together.
My seventh boyfriend was a douchebag. He wanted to have a more "liberal" relationship by telling me that he was going to spend the whole weekend with another girl.
My eighth boyfriend was a total latino lover. But he didn't even bother to come to visit me in my country.
My nineth boyfriend never actually became my boyfriend. I fell for him, a big time...
My tenth boyfriend seemed perfect at first. Then he chose Barcelona's political fights over me.


Well.........


With this beautiful profile of love history, I am not so sure if i should still have some faith in the fact that there is a perfect guy or relationship waiting for me, especially in this globalized world where everything is based on marketing and consuming including sex, and love and affection has no meaning at all... 


Should I go with the consumers' flow or wait for my prince charming? 

kiss kiss bang bang

OK. I'm obsessed with "the kiss". i admit, then confess it. i really don't know why i give that much of importance to the kiss i experience every time. i mean, many people may think: "come on, its just a kiss" but NO, kiss is not JUST a kiss. it's the beginning of everything. the evolution. the revolution. 


i remember what i thought when i had my first kiss. i was 17, and i already had turned down so many (maybe 2 or 3) guys wanting to kiss me just because i wanted to have my first kiss with a more special person. in the end, i did NOT have it with that kind of "special" person. 


"so, is that it?!?"


i was totally disappointed. he was not a bad kisser. i don't know what i was expecting. however with more practice, i got over that disappointment after all. 


then i had the kiss which swept my feet off, literally gave way in the knees (dizlerin bagi cozulmesi kavrami), probably was not only the kiss, but also the romantic ambiance and the kisser whom i was really really into. I lost balance that i had to stop him kissing me.


then for 9 years, i have practiced this "art genre" with quite a lot of people... some good, same bad, some "comme si comme ça", some weird, some hot, some licky, some dry, some "oh, i wanna forget about the whole thing, just kill me NOW", and some "stop and marry me!" experiences... so many different styles, different tactics, use, OMG, it's really that complicated as i sound! 


I didn't mind "learning" or "adjusting" to people... It was just a kiss, right?!


but for some reason, only since last couple of years, i started to care (obsess would be the right word :P) about the kiss that much. maybe a bit too much... anyways, who cares. 


maybe that's because i got to know myself a lot more, and also what i really want, and how i really want... 


and from that time on, on people kissing bad/not good enough i lost TOTAL interest. no adjustment, no learning, nothing. 


seriously, I'm 26 now, i've spent my life learning things but mostly trying to adjust and settle for guys. then i tried to teach, considering that i am not even myself that qualified..... that's just SAD. 


I'm done with that. i won't baby-sit or train men. if i can't even get what i exactly want, than what's the point? 


oh, you don't know how to use your lips? 
oh, you don't know where and how to put your hands?
oh, you can't even get it up?
FUERA! 


as my flatmate always says: our time is too precious to waste it with useless people and doing unpractical things... :)


and sometimes, she is right.

guilty as charged

I couldn't help myself, I couldn't resist the sweet temptation of holding and touching a new electronical device, playing with its settings and applications and the way it functions......... 


I LOVE having a new electronic thing as much as I hate deciding which one to buy, as if I am choosing the man to get pregnant, for god's sake! It's just a device, well, so are men! je je je  :D


Such a painful process, so many options, so many different functions, different styles and models, and everything is just so complicated. A very important desicion coz you ll live with it at least a year! frightening! 


Since i was little, I always loved to tearing and opening boxes of devices and set them even without reading the manual. that was a passion for me. my parents thought I was gonna be a mechanical engineer or a computer something and I turned out to be a philosophy grad/a feminist. 


life is weird :)

ruyalarimdaki sevgili

literally ruyalarimda sevgilim var. ruyalarimin sevgilisi, hem gercek hem mecazi anlamda. 
bu sabah ruyami gorurken farkettim, ya da oyle bir his dogdu icime, sanki ruyamdaki sevgiliyi surekli ruyalarimda goruyormusum gibi. boyle adeta ruyalarimda bulusuyoruz. 


ruyalarimdaki sevgilinin yuzunu goremedim. ama yapi olarak perfect match, hayallerimdeki sevgili adeta. 
cok eglenceli, cok anlayisli, duygusal, romantik, kesinlikle sevgi dolu. inanilmaz anlasiyoruz, egleniyoruz, cok sevisiyoruz. hem sevdigim erkek hem de en yakin arkadasim. ailemize de girip cikan birisi, kendisi cekinse de biraz babamin yaninda opmekten cekinmedigim biri. herkes iliskimizi biliyor, onayliyor. hatta cinsel hayatimizi bile. o derece. 


bu ruyalarimdaki cocugun acaba office'teki jim ile bir ilgisi var mi? bilmiyorum, son zamanlarda vaktimi gercek "sevgili"mle degil jim'le gecirdigim icin muhtemelen karakter olarak onu boyfriend model olarak almis olabilirim.... makes sense.


sonucta ruyalarimdaki sevgilimle o kadar mutluyum ki, uyanasim gelmiyor...

iflah olmamak ya da olamamak

Yine yumurtanin kapiya dayandigi bir odev arifesi ve yine yazilmayi bekleyen satirlar... 


Yas yeni ermis kemale, aci ama gercek: safak 4, ben hala dinazorlu pijamalarimla yatagimda oturmus tirnak yiyerek Hollanda'da bisiklet turu rehberligi icin is basvurusu yapmaya calisiyor, Danimarka'da cilek toplama kampi arastiriyorum...


Acaba o gun buraya da ugrayacak mi? 

Sey'ler ve Ben

Bu sefer de, bell hooks'un beyaz feminist kadinlarin siyahi cilekes kadinlari, yasadiklari baski ve zorluklari gormezden gelerek kendi feminist kuramlarini olusturmalari uzerine bir paper yazmak yerine, alakasiz baska birseylerden bahsedecegim. Daha once de bahsetmis oldugum gibi, kicimin sikistigi kritik anlarda yaraticiligim tavan yapiyor ve icimden sayfalarca yazmam gerekenden cok baska seyler yazmak geliyor.

Cok uzun zamandir yazmak istedigim bir konuya parmak sokacagim bu gecenin saat 1bucugunda. Nedense surekli baska konular araya girdi ve ben bir turlu bu kisisel durumumdan bahsedemedim, kahroluyorum adeta.

Latin Amerika'daki kadin hareketleri ile Avrupa'dakileri karsilastirdigim odevime bir baska ara vermistim ki, sevgili ev arkadasimla disari ciktik. 2 gundur hava cok boktan. Bugun de tabii ki boktandi, sasilacak bir durum yok yani. Lafi uzatmayayim. Ev arkadasimin okuldan cok sevimli Kibris Rumu arkadasi bizim evin yakininda ikinci el marketinde ivir zivir satacakmis. Gitmezsek ayip olur, biz de bir soguk hava aliriz dedik. Multeci kampimiz sevgili Raval’imizin kargacik burgacik hic olmayacak sokaklarindan birinde bulunan inanilmaz genislikte bir sushi restoraninda organize edilen bu markette, ayakkaplar, kolyeler, ivir zivir, iste ne arasaniz vardi. Bildiginiz ikinci el pazari iste. Los ortamda elinizi attiginiz bluzun gercek rengini gormek icin disari cikmaniz gerekiyordu, hos, o karanlik kasvetli havada da asil renk ortaya cikmiyo ama, olsun, hic yoktan iyidir. Gayet guzel ciciler biciler, vintage kiyafetler (biraz ananevari ceketler) bir suru sey iste.

Hanim Rum kizimiz o guzel kirpikli koca gozleriyle (cidden cok seker kiz vallahi, oglum olsa alirdim) ........ o kadar uzattim ki, sanirim asil konuya gelemeden bu yazi sonlanacak hahahaha.

Kisacasi hanim kizimizin gozlerini cok begeniyorum, soyliceklerimin gozleriyle alakasi yoktu. Kurmaya calistim, olmadi. Kendisini bir daha gordugumde ona da aktaracagim bu samimi ve masum duygularimi, kesin kararliyim.

Velhasilkelam, laf bir yere geldi, hanim kizimiz dedi ki: “(ispanyolca) ben esyalarimdan ayrilamiyorum, zaten cok azcik esyam var, onun da etkisi vardir.” Ben bu cumleyi duyar duymaz, “allah, dedim, ruh ikizi miyiz neyiz, aynen ben de oyleyim.” Bunlari yuksek sesle soylemek icin cevirene kadar ispanyolcaya, vazgectim soylemedim. Onun yerine burada beni okuyan 3-5 kisiye yaziyorum.

Artik, bagimliliklarin bagimlisi oldugumdan midir, herseye gereginden fazla anlam ve onem yukledigimden midir, ya da bir cesit ruhsal bozukluk mudur, nedir, psikologlara sesleniyorum, ben de esyalarimi birakamiyorum, onlardan ayrilamiyorum. Herhangi birinin hediye etmis olmasina gerek yok, cok sevdigim ve cok fonksiyonel buldugum kiyafet, esya, ivir zivir, her ne ise o cisim, ayrilmayi biraktim, yanlislikla kaybetmeye veya baslarina birsey gelmesine tahammul edemiyorum bile.

Ornekler:

Ispanya’ya tasiniyorum. 2 yil evvel granada’dan aldigim, istanbula getirdigim bolbol giydigim pofuduk terligimi barselonaya da getirdim. Kocaman terlik yani, ayakkabi gibi. Ama mor, ama cok seker, ama ben onu cok begenerek tee granadalardan ayaklarim usumesin kalorifersiz evde diye almistim. Severek giymistim. Simdi onu birakip baska bi tane satin almama ne gerek var ki? Oylesini bi daha nerden bulcam? (sanki hint kumasi, turunun son ornegi)

Nerdeyse 10 yil evvel aldigim artik sirti onu arkasi yenmis siyah bluzum. Bence hala cok seksi. Gogus dekoltesi kararinda, boyu super, kolsuz ama omuzdan boyle minik firfiri gibi biseyi var, beni zayif gosteriyo. Dekoltesinden bahsetmis miydim :P siyah, seksi, yerseye gider. Ohoo bi daha nerden bulcam oyle bluzu. Heralde bluz o dekolteden caaart diye yirtilip memelerim firlayana kadar da giymeye devam edicem. Hih!

Yine Granada’dan aldigim, cok begendigim, cok orijinal olmasa da turkiyede oyle olan, duvarima asarim dedigim bez. Oyle bez diyip gecmemek lazim. Istanbulda astimdi, cok guzel boyle spirituel egzotik hava vermisti odama, duvar halisi gibi bisey ama gunes var, yildizlar var, hint isi bisi. Cok hos. Barselona’da da asicam duvarima dedim getirdim. Ohoo biraz odama ruh katayim dedim. Hala asamadim. Olsun. Asicam. Hatta hemen yarin asmanin yollarini aricam.

5 senedir giydigim cizmelerim. Siyahlar, boyu tam istedigim yerde, hemen giyiliyo oyle 40 saat cebellesmeye gerek yok yani, topuksuz ama gayet hos, sportif ama gece de giyilir. Artik biraz eskidiler. Tamam biraz da su aliyo icine, yagmurda giyilmez. Olsun, benzerini bulup da alana kadar, ben bunu giyerim.

iste yenisiyle eskisiyle uzerime olan, gobegimi saklayan, hala saglam, bluzlarim tisortlerim, eteklerim, pantolonlarim. Kiminin rengi atmis, kiminde delik olusmus, kimisinin gotu yirtilmis, olsun. Kim ugrasicak alisverise cikip yeni dolap duzmekle. Ayrica tukete tukete bi hal oluyoruz zaten. 5 tisortle 2 hafta gezebildim hollandada demek ki sorun yok.

Aaa iste o muhtesem montum. Uzun, kocaman kapsonlu, fermuarli. Hem de sicacik tutuyo, bi 5 senedir birlikteyiz her kis. Simdi onu da mi birakaydim, yagmurda ya da soguk kuzey gezilerimde onsuz donarim. Dugmelerinin bazilari kopmus olsa da, cebi biraz delinmis olsa da. Olmaz yani, aynisindan nerden bulucam.

Kuzenimin verdigi yuzugu de heralde bi 7-8 senedir ameliyat/rontgen/cigkofte yogurma gibi islemlerin disinda cikarmadim parmagimdan. Sag yuzuk parmagim o yuzukle butunlesti bence. Bi kaybedersem var ya, yikarim ortaligi.

Hollandada eldivenlerimi dusurdum. Basit, siyah ozelliksiz eldivenler. Kaybettim. 2 gun yas tuttum. Sonra gittim HEMA’dan kendime uygun eldiven aradim, benzerlerini bulamadim. Ya cok inceydiler, ya rengi uymadi, ya da sadece hosuma gitmedi. Sonra radikal bir kararla kirmizi eldiven aldim. Normalde hic kirmizi kiyafetim yoktur.

Sonra yine Hollanda’da sarhos kafayla eldiven giy cikar merasiminden olsa gerek, bilegimdeki siyah lastik tokayi dusurdum. Karalari bagladim! O toka, kardesim bilir, hayat kurtarir, en ufak sikinti sicak basmasi bunalma aninda pit diye saclar tepede toplanir. O toka odunc bile verilmeye kiyilamaz. 2 gun de onun yasini tuttum. Sonra yerde bi lastik toka buldum. Benimki gibi degildi. Sacma bi renkte demirliydi, demirliler iyi is gormez, sacinizi cekerler koparirlar. Olsun, napalim dedim. 1 ay onla idare ettim.

Yine Hollanda’da surekli cantamda tasidigim tukenmez kalemimi de kaybettim. Onemli tabii, bir ihtiyac aninda, hemen cikarip not alirsiniz. Olmazsa olmaz. Kartpostal bulup hemen yazi yazar postaya verirsiniz. Kalem sart. Ben yine kendimi oksuz kalmis sezercik gibi hissettim. Sonra hollanda PTTsine gittik, masada bi kizin yaninda duran kalemi caldim. Cok manidar, cunku nokia connecting people kalemiydi. Kicin kicin kactik hemen. Belki kizindir bizi kovalar diye.

Bir suru sey biriktirme huyu da buna bagli olabilir. Gittigim konser tiyatro biletleri, gezdigim sehir haritalari, CS misafirinden bana birakilmis bir notlar... Allahim sapik miyim neyim tobe tobe... Sonra seneler gecince acip bakiyorum birikmis seylere, hop hepsini atiyorum.

Sonuc olarak yerlerini doldurana kadar kaybettigim veya bulamadigim esyalarimin yoklugunu cok agir hissedip icimde ve disimda yasini tutuyorum. Kim bilir daha boyle ne kadar cok hikayem vardir, yerlerini doldurmus oldugum icin pek hatirlayamiyorum.  

Sonra farkettim ki, eski sevgililerimle iletisimimi koparamayisim ya da bilerek ve isteyerek koparmayisim da bu sebepten olabilir. Bana ait seylerden kolay kolay vazgecemiyorum, let go of it yapamiyorum. Baglaniyorum hemencecik, hele anlamlilarsa ya da zamaninda yeterince anlam yuklemistiysem, saniyorum, yerlerine baska birini koyana kadar onlari bile kaybetmek istemiyorum.

Bir teori bu, neden olmasin.

ben boyleyim

Ben yabani bi insanim. Herkesle hemen icli disli olamam. Olmam yani ne gerek var fazla samimiyete. Herkes yerini bilsin, tanimadigim insana hayat hikayemi anlatip ozelimi pat diye masaya yatiracak degilim ya. Psikolog da degilim, onun bunun derdi beni germesin bi zahmet.

Ben soguk bi insanim. Benle konusanla konusurum. Bana bakmayani pek sallamam. Konsomatris miyim herkesle tanisayim, hemen bidibidi konusayim, gonullerini hos edeyim. 

Oyle dokungac degilim, sokulgan hic degilim. Mincik mincik herkesi her zaman ellemem. Yanaklari mincirmam, cimcik atmam. Her dakka sarilmam. Hatta zaten cok fazla sarilmam. Bakmayin Ispanya'da her gordugume sarilip optugume, alismis kudurmustan beter derler, kultur dedik, alistirdik kendimizi her allahin kulunu sapur supur opmeye. Hala "free hugs" ayagina sokaktan gecen herifin tekine sarilamam, fikir cok guzel hos ama ben yapamam. Sevmem, istemem.

Kelimelerle aram o kadar iyi degildir. Duygusal takilamam, “seni seviyorum ah canim benim bebegim melegim” gibi seyler duyarsaniz benden muhtemelen sarhosumdur. Ya da bir duygu patlamasi yasiyorumdur, bir sebebi vardir. Yoksa durduk yerde boyle romantizme kapilmam. Kapilmamayi, duygusallasmamayi ogrettiler sagolsunlar.

Yururken kivirtmam, erkeklerle cilvelesmem, fingirdemem. Gerdan kirip goz suzmem. Begendigim herifin pesinden hiiic kosamam, “beni sec beni sec” diye yirtinmam. "Ay neden bakmiyo, ay kimle konusuyo, aman da nereye gitti, yoksa gelmicek mi", gibi sacma sapan triplere girip sinirimi kici kirik gotu kalkik erkek yosmalari ugruna bozamam.

Oyle ince topuklar, sivri ayakkaplar, yirtmacli etekler, derin meme dekolteleri, deri kiyafetli sado mazo stayla veya gotu basi acan minicik etekler, boya kupune dusme makyajlar da bana gelmez. Gelirse de, Istanbul Elmadag veya Barcelona Raval sokaklarina atarim kendimi ki bi getirisi olsun hic degilse.

“Eyvah dip boyam geldi” ya da “Aman allahim kasim cikmis” diyip kendimi eve kapatamam. Kilim kilcaam uzadiysa, artik agdam geldiyse de vaktim yoksa ugrasamamissam ugrasamamisim demektir. Gozume kalem cekmemis, yarisi yenmis ojelerimi degistirememisim. Biyiklarim da biraz terlemis bu sefer. Napayim yani, Öleyim mi? Kusura bakmayin bayanlar baylar, bazen bazi durumlar su hayatta 7/24 kil almaktan cok daha oncelikli ve onemli olabilir. Hayattaki tek gayemiz siz insanciklara daha guzel gozukmek de degil ayrica. Hijyen kurallarini cok abarti ihlal etmedigimiz surece gecikmelerin veya yoksaymalarin o kadar da onemi yok bence. Hatta pardon da, bazi erkeklerin periyodik olarak bastan asagi iyice temizlenip kurklerinden arinmasi ozellikle guney toplumlarinin cok daha hayrina olacak bir davranis olurdu. Belediye otobuslerinde, hastanede, orda burda gunluk hayatin her ayrintisinda les gibi, pastirma gibi, sogan gibi kokmak, eminim bizim biyiklarimizi almamizdan daha vahim bi durum.

Modadan anlamam. Modayi sevmem de. “mango indirime girmis, zarada gomlekler 50 liraya dusmus, ay simdi karpuz kollar moda, hadi carsi Pazar dolanip butun gunumuzu alisveris merkezinde gecirelim” kizi hic degilimdir. Alirim 1 kot, 3 bluz, kendime yakisanindan, mememi gotumu gobegimi kucuk gosterenlerden, giyerim 5 sene, ya da miyadi dolana kadar. 2 haftada bir magazalara yeni ne gelmis arastirmam. İnternetten indirim sitelerini de sabahlara kadar takip etmem. Fuzuli harcamalara, ozellikle 5 para etmez kiytirik kumas parcalarina 50 para verenlere akil sir erdiremem, hazzetmem de. Her gun kiyafet, hatta 4 saatte bir elbise degistirenlere gulerim.

Para biriktiririm. “İsten degil disten artar” der dedem. Oyle her gun barlarda 5er bira icmem. Hatta hic icmem mumkunse. %500 vergili alkole verilecek paraya acirim. Disimden arttirdigimla giderim gezerim. Konser olur, tiyatro olur, fesival olur, hicbiri olmaz ben ucak bileti bulur, o parayi baska dunyalar gorerek, tanimadigim sokaklarda yuruyerek ve fotograf cekerek yerim. Lukse kesinlikle ihtiyacim yoktur. Gezsem bile, “ay 3 yildizli otele gideyim, gotum basim kus tuyu yastik yorgana degmeli” gibi fantezim de yoktur. Dolayisiyla ucuz yasar, ucuz gezerim, onun bunun evinde kalirim. Nerede olursa uyurum, ne is olursa yaparim. Otobuse taksiye de binmem. Yururum, bu bacaklar niye?

Degmeyecek esyalara, mallara, fahis paralar odiceeme, hic odemem. 3 kurusluk zevk icin 300 kurus vermem. Daha ucuzunu rahatca bulabileceksem sirf mecbur hissettigim icin birseye cuval dolu para da vermem. Aptal miyim ben, goz gore gore niye kaziklanayim. Tuvalete girip zengin de cikmiyorum maalesef. Sirf kaziklanmayi kendime yediremedigim icin bana cimri diyenlerin alnini karislar, gunumuz tuketim cilginligina alet olanlarin ensesine de bi saplak atarim.

Bir bildigim varsa soylerim. İnaniyorsam cekinmem savunur, hatta savasirim. Fikrimi de catir catir soylerim. Yalan yanlis konusanlara, bilmeden ahkam kesenlere tahammul edemem. Haksizliga gelemem, hakkimi da sonuna kadar aramaya calisirim mumkun olabildigince. Hem tuketirken, hem uretirken, neyse o kardesim.

Lafi dondurup dolandirip lagaluga yapmam. Demagoji bilmem. Politik olamam, insan kandiramam. Brainwash, gerekli gorursem yapmaya calistigimi yenilerde farkettim ama sonucta oyle ya da boyle, ne olursa olsun, dogru oldugunu dusundugum seyleri soyler, yanlis yaptigina ve yapacagina inandigim kisileri kendimce korur kollarim.

"Mohm mohm, ben komunistim, ben anarsistim, ben cok esitlikciyim, ve de entelim, yasasin devrim" diye gecinip karsindakini insan yerine koymayan, duygularini hislerini gelmisini gecmisini hice sayan ikiyuzlulerden nefret ederim. Nerde senin insancilligin, karsindakini sadece bir et parcasi olarak gorererek mi devrim yapacan. Insani sevmeden saymadan, kisiligine hic saygi duymadan kendini entel dantel, cok hippi sanip, bik bik bos bos konusup dunyayi kurtaricaani mi saniyosun allaan denyosu? Bolunerek cogalmaktasiniz ne yazik ki...

Hayata karsi guclu bir durusu, bir cizgisi, kendine guveni hic olmayan veya kendi hayatina sahip cikamayan insanlari hayatimda istemem. Bana en az benim olmaya calistigim kadar guclu insanlar lazim. Bi oyle bi boyle yanardoner, bi dedigi bi dedigini tutmayan, kisaca tutarsiz, kaypak ve ne istedigini bilmeyen insanlarla vakit kaybedemem. 

Ben boyleyim, kimin isine gelirse...

Oynatmaya az kaldi

 Sevgili –farazi- okuyucularim ( Oo izmirli dostum, hosgelmissin)

Gercekten sinir stres ne ararsan var vende su siralar. 2 hafta tatile cikayim dedim, stres pesimi birakmadi, sanki piyasaya suruldugum andan itibaren by default sinir harbi icerisindeyim. Oyle ic catismalari, ici gectim direk dis catismalari yasiyorum ki, aslinda stresten geberiyorum, yapmam gereken bon tane is var, hazirlamam gereken seyler, bavullar, odevler, dersler, karar vermem gereken hayati kararlar, ohooo. Ama efendim icsel olarak bunlarin butun yukunu tasimama ragmen discal olarak ne yapiyorum? ROtterdamli dostum sagolsun (ahh yaktin beni pis arkadas) 2 gundur madirfakir doktor house u izliyorum. Yillardir dayanmistim “charm”ina, hic izlememistim. Yanlislikla izlettiler, ve sonuc, yine kordugumle baglandim tipki eski bir turk dusunup soyleri reyhan karaca’nin da cok eskiden demis oldugu gibi.

Simdi ic stresimle dis rahatligim birlesince ne oluyo hemen anlatayim: Gotune motor takilmis bir insan evladi misali ben ordan oraya hem fiziksel hem beyinsel kosturuyorum. Kimsenin, literer anlamda hic kosmadigi sokaklari ben depar adimlarla –yine- veya baktim olmadi kosarak arsinliyorum.

Suratle Wikipedia oku, odev bitir, kos giyin, dis fircala bir zahmet, odevi al, cik disari fotokopici bul, uygun fiyata bastir, hocayla randevun var aman sakin gecikme, eyvah derse gec kaldin –ne katalanca miymis, siktir et madem, ders bitti yapi paydos, dogru metroya supermarkete eksiklerini al, ne lazim peynir sarap mazapan, ne bulursan al yeter ki degisik antika birseyler olsun TR’de olmayan, para ode, kos eve gel, daha bavul yapilacak, icine sahsi hicbirsey koymadigin halde o bavullar nasil 500 kilo oldu, hemen degisik cozumlere giris pratik ol, mide bulantisi, yemek! Yemek yap ye, kizlar bekliyor, nasil nerede kacta buluscan, ille de sart miydi gece gece, daha bavul bitmedi, yanina alinacak onemli dersler, daha anavatanda bitirilecek odevler var, tatile mi ders calismaya mi gidiyoz aq, anliyosam araboliim, beyin beynim beynin beyinler ben bilmem beyim bilir, amanin disarda elbiseler var, kurumuslari topla, daha yanina dondan baska kiyafet almadin, hava nasildir acaba, fak yagmurluymus, ne alicam ben ne giyicem orda, hiiii daha banyo yapmadim saat kac oldu !! ciyaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaak!!!  

Iste sevgili dostlar, bir tembelin icinden ve disindan inciler okudunuz.

Oynatmaya az kaldi doktorum nerde, keske guzel bir cocuk yuzunden cildirsam (yok vazgectim, erkekler icin delirceeme onlar benim icin delirsin –evet tuttum bunu)

Fobia

Ufak bir problemim var, her camasirlarimin yikanma vakti geldiginde, mideme agrilar giriyor, sancilar tutuyor, bedenim garip reaksiyonlar vermeye basliyor. 

Bir FOBI olarak; camasir makinesini bosaltmak.

Koskoca ben, senelerdir ailesinden ayri yasayan, tek basina bissuru ulke gezmis, simdi de kimi kimsesi olmadan ecnebi diyarlarda gurbette yasayan ben, gotuboklu bir camasir makinesini bosaltamiyorum aq!

Her seferinde beni cok fena elektrik carpiyor. Cok korkuyorum. Bir seferinde ciglik attim, sesim Tibidabo’dan yankilandi yemin ediyorum. Bu makine eski, tepesinden aciliyor, metal kapagi var. Kapagi acmak ve kapamak da sorun degil. En buyuk mesele icindekileri disari cikarmak. Lanet olasica gerizekali makine beni ciplak etimin denk gelen herhangi bir yerinden, ozellikle kolumdan carpabilecek kadar cok metal donanima ve derinlige sahip. Canavar kapaklari tahta mandallar sayesinde ittire kaktira bir sekilde aciyorum, yaklasik 3 dakikami falan aliyor, ayni sekilde geri kapamaya calisiyorum, bu islem cok daha cetrefilli, 5 dakikayi geciyor. Bu islemleri hallettikten sonra kaldim, ev arkadasim evde oldugunda normalde kendisinden yardim dileniyorum “maria noolur camasirlarimi cikarir misin?” seklinde, sagolsun “tamam” diyip cikariyor. 

Artik donlarimi bluzlarimi ve sahip oldugum tek pijamayi yikama zamani gelmisti, gunlerdir yagan yagmurdan sonra cikan gunesi kacirmamam lazimdi, ama ev arkadaslarimin hepsinin cil yavrusu gibi bir yerlere dagilmalari ile ayni gune denk gelmesi uzerime kabus gibi coktu yemin ediyorum. Makine doldu, yikandi, bitti, derken o an geldi. Aslanin “miyav” dedigi an.

Yapayalnizdim evde!! 

Makinenin ust tarafinda kalan buyuk kifayet parcalarindan olusan camasirlari almayi basardim. Muhtesem kivrak zekam ancak ona elverdi. Nasil? Soyle: mutfak eldiveniyle. Madem bu eldiven bizi sicaktan koruyor, elektrikten de korur belki diye dusundum hahaha, nitekim ise yaradi valla. Makinenin icinde vahsi hayvan yasiyormuscasina buyuk dikkatle elimi daldirip yuzeydeki camasirlardan hangisi elime denk gelirse cekip hizla cikarmaya basladim teker teker. Tanri insanlari yukardaysa, eminim beni izlerken cok eglenmistir hatta yuzeydeki camasirlar bittiginde geriye davulun en dibindeki corap ve donlar kaldiginda eglence zirve yapti.

Dusundum tasindim dedim ben bunlari nasil alabilirim. Bir an yan komsuya gidip yardim istemek gecti aklimdan, ama yeni kalkmis saci basi dagilmis lenslerini takmamis rezil halimle karsisina cikamazdim, hele ki entel film festivalinde karsilastiktan sonra. “pardon camasir makinesinden camasirlarimi cikarmaktan acizim, yardim eder misin?” ASLA.

Aklima baska parlak bir fikir geldi o an: Tahta kasiklar. 

Uzun ince sapli tahta kasiklarimizi, cin yemegi yer gibi kullanmak suretiyle davulun dibine ulasip donlarimi kurtarabilirdim. Evet bunu yapabilirim dedim kendi kendime. Ise koyuldum. Yaklasik 5 dakikalik debelenme surecinden sonra vazgectim. Ben daha chopsticklerle noodle yiyemezken tutup tahta kasiklarla donlarimi nasil cikarabilirim ki. Denemeye degerdi, ama mission failed. Cunku davul derin, ben daha tahta kasiklari korkudan sokmayi basaramadim, cikara cikara bir adet corap cikardim. Eeeeeeeh yeter be epi topu 3 don 2 corap icin paratoner gibi elektrik cekmenin zerre anlami yok, mission aborted dedim. Benim canim tatli.

Camasirlar hala makinenin icinde, María’nin Sevilla’dan donmesini bekliyorlar.

malim ben

Biraz pucca-vari olacak ama, cidden bazen tam bir embesil gibi davrandigimi dusunuyorum. Ozellikle de sevgili karsicins insan evlatlarina karsi.

25 yasina geldim hala erkek tavlamayi ogrenemedim.

25 yasina geldim hala erkeklere nasil davranmak gerektigini ogrenemedim.

25 yasina geldim hala hoslandigim erkeklere ne tip hamleler yapmak gerektigini ogrenemedim.

Cok utaniyorum cook.

Karsimda eli yuzu duzgun, cussece boyuma posuma uygun, bana cekici gelen erkek oldu mu sapitiyorum. Boyle bir bilmislik taslamalar, boyle bir laf sokmalar, boyle bir saldiri halleri. Adeta ilkokulda hoslandigi kizin sacini cekip yuzune tukuren erkek cocuguyum. Nedenini bilmiyorum, hani cocuklugumu mu yasayamadim da hala ilkokuldaki gibi abidik gubidik davranislar sergiliyorum, ne yani?! 

Normalde boyle bir insan olsam hani laf sokup duran, surekli bir challenge halinde, ama degilim. Yani normal sartlarda degilim. Iste boyle bana cekici gelen, “gideri var” dedigimiz erkeklerin varligi anormal sartlar yaratiyor olsa gerek ki, sacmaliyorum. Hele de bu erkek biraz kendine guveni olan, ama cok da pic durmayan, ne oldugunu bilen kendinden emin bir tipse, allaaaaah, got etmek icin canla basla calisiyor, kucumseyici kas goz hareketlerimin yaninda itina ile her firsatta laf sokuyorum.

Evet, sebebini buldum. Karsimdakinin kendine guvenini zayiflatip, mumkunse yok etmek, ve akabinde bu vulnerable halinden faydalanarak kanina girmek, kotu emellerime alet etmek. 

Bu erkekten ustun olmaya calisma meraki nerden bana bulasti, kaynagi nedir bilemedim.

Az bucuk feminist bir ruha sahip oldugumdan olabilir mi? 

Gayet mumkun.

Benden daha fazla selfesteem e sahip erkegi alasagi etmeye calisma, gununu gosterme misyonu? 

Yasasin kotuluk!

Ama isler boyle yurumuyor iste. Mal mal surekli laf cakan bir hatunu allahin picimsi cocugu ne yapsin? 

Insanlar flort etme sanatini ergin safhaya gectiklerinde, sac cekme ve tekme atma “move” larindan kola dokunma, oksama, ayagini bacaga surtme ve her dedigine gulme gibi daha yumusak, seksuel ve efektif bir boyuta tasimislar.

A mal hatun, sen niye bunlardan feyz almazsin? 

perhaps perhaps perhaps

Bugün derste can sıkıntısı ve biraz da genel bi bunalım haliyle kendime bir liste yaptım:

 ‘Hayatımla İlgili Yapmam ve Düzeltmem Gerekenler’

İlkokulda tahtaya yazdığımız, taşkınlık yapanın adını eklediğimiz ‘Yaramazlar’ listesi gibi bir sey oldu, ama sonuçta yapmam gerektiğini kendime sürekli söyleyip bir türlü yapmaya başlayamadığım şeyler mevcut bunda.

Listeyi daha çok çalışmam ve okumalara başlamam gerektiğini düşündüğüm ders esnasında hazırlamış olmam da çelişkili bünye ve karakterimle cok uyumlu bir hal sergiliyor. Evet.

Defterimin haşin bir şekilde yırttığım sayfasını başucuma astım. Böylece kaşımı bıyığımı almak, makyaj yapmak, takı takmak, telefon bırakmak, su içmek, anamın yaptığı suluboya Istanbul manzarama bakmak istediğim her an bu liste benimle göz göze gelerek kafama dan dan dan vurmak suretiyle yapmam ve yapmamam gerekenleri hatırlatacak... diye umuyorum...

Sometimes it lasts in love but sometimes it hurts instead

Aşk acıtmazsa aşk olmaz diye duymuştum bir yerlerden. Kaynağını bulmaya çalıştım ama başaramadım bulmadım. 

Aşk acıtmak zorunda mı? Ne yani, hiç mi doğru zaman, doğru mekan ve doğru insan bir araya gelmez? Bütün gezegenlerin aynı hizaya gelmesi, pembe balığın ağaca çıkması, apokalipsi atlatmak mı gerekli? Hadi tüm bileşenler bir araya geldiler diyelim, bu ilişki hala nasıl yürümez? Sadece zaman/mekan/insan ilişkisi de değil ki, duygular da olacak işin içinde, hani arzu, tutku, sevgi, güven, pozitif enerji ve herşey, hepsi bir araya gelmeli aynı zamanda… Bu çok bulunası bir durum değil sanki.

Ama bulunduğunda kaçırılmaması gereken bir değer.

Hani yürümesi için herşey yapılası, çabalanası, peşinden gidilesi…

Hani oyle biri vardir ki hayatinda, yanında kendini çok değerli hissedersin, hani özelsindir, güzelsindir, ona başkalarının hissettiremediği duyguları hissettirirsin, konuşamadığı seyleri konuşursun, anlatamadığı şeyleri dinlersin, anlatamadıklarını anlatırsın.

Sana öyle bir bakar ki teksindir dünyasında, en azından seni buna inandırır, şüphe etmezsin ki herşeyinle güveniyorsundur zaten, onunlayken şüpheye yer yoktur beyninde/ruhunda…

Sana öyle bir gülümser ki o bir gülümsemeyle dünyalar senin olur, kahkahasını içine çekesin gelir. Hep gülsün, o bazılarının beğenmediği ‘kötü adam’ kahkahaları bile odaları salonları doldursun istersin, hatta dudaklarındaki minik bir kıvrım için türlü maymunluk yapmaya hazırsındır, nitekim yaparsın da.

Sana öyle bir sarılır ki sımsıkı tüm gücüyle, nefes alamazsın ama hiç bırakmasın istersin. Dokunmak istersin. Dokunduğunda için ürperir, temasını hatta daha fazlasını tüm vücudunda hissetmek istersin, tamamen ve tüm hürcelerin bas bas bağırır sana onu ve onu ne kadar çok istedigini. Sadece düşüncesi bile deli etmeye yeter de artar ve en nihayetinde o anları dondurmak ya da sürekli yaşamak istersin.

Sana öyle bir bakar ki yüreğin hop eder bir an, istersin ki asla gözlerini çevirmesin senden öte tarafa, ışıl ışıl parlar sana bakarken, kendini görürsün o ışıltılarda sanki hükümdarısındır o karman çorman hayal aleminin ve güçlü kalmak zorundasındır krallığına layık olabilmek için. Güçlü kalmak zorundasındır kaybetmemek için o ışıltıyı. Güçlü kalmak zorundasındır sürülmemek için o ütopya devletinden.

Evet ütopyalar gerçek olabilselerdi ütopya denmezdi, ama insan hayal alemine ya da o mükemmel ütopik dünyasına bu kadar bağlı olmalı mı? Sadık kalmaya bu kadar kararlı olmak karşındakine ve sahip olduğunuza haksızlık etmek değil midir? Kasmak, kasılmak… O küçük hayal dünyasında olduğundan kat be kat daha mutlu, daha dolu, daha yoğun, daha güzel, daha GERÇEK olabilecekken, bu ihtimal neden daha korkutucu olsun ki?

Derken, yolunda gitmemeye başlamış birşeylerin ardından kafanda milyonlarca düşünce dolanırken farkedersin ki aslında o ışıltılar sana özel değilmiş, hiç senin olmamışlar. Meğer genel ilgi, alaka ve merakın ardından doğal bir şekilde gelen, iki ilginç kelam edebilen herkese yöneltilebilen bir ışıkmış o gözlerden çıkan. Ütopyasını sadece senin yönettiğini sandığın o hayal dünyasında, çeşitli şekilde tahttan indirilen padişahlar kadarmış ömrün… Uyarıları dikkate almadan ilerlemeye çalışmıssın sen o dikenli yollarda kafanın dikine giderek, ‘büyük sözü’ dinlemeden… O ışıltılara geceleyin uçuşan böcekler gibi öyle bir kapılmışsın ki, ütopyasını gerçekleştirmeye çalışan Marx kadar bile başarılı olamamışsın. Birkaç aylık ömrü olduğunu bile bile peşinde koştuğun mutluluğun, gerçekleştirme hayalleri sırasında ters tepip tamamen yok olabileceği tehlikesini göz ardı etmişsin. Belki de inanmak istememişsindir o uyarıların ciddiyetine. Bu büyü kaldırır bunu, çaresine bakar, hale yola koyar diye düşünmüşsündür, ‘yeterince çabalarsam olur’ a körü körüne bağlanmışsın onun da kendi ütopyasına bağlandığı gibi.

Ve bir gün bir bakmışsın ki, o krallığının, o ütopyasının tahtına başka birileri geçmekte, hatta sen nafile(!) işlerle uğraşırken, tırnaklarınla kazıyıp gelerek hak ettiğin o tahta 3 günde çoktan kurulmuş bile…

Acı gerçek yüreğini dağlarken döktüğün kovalarca gözyaşı söndüremez o yangınları. Beynine saplanır çeşitli anılar, fotoğraf kareleri, sinir bozuklukları, hiçbiri gözünün önünden gitmez, özellikle tahttaki insanı düşündükçe mide krampları girer, acı yine başlar kemirmeye tüm vücudunu.

Öyle kalakalırsın verdiklerinle, kattıklarınla, hatta büyüttüğünle.

Işin kötüsü, ne baraj doldurası gözyaşları, ne çekip gitmeler, ne de başka birileri dikebilir bu parçalanmış yelkeni…

kutu kutu pense

Sokaga her ciktigimda farkediyorum ki, bu sehrin tek 100 metre kosucusu benim. Agir kanli tembel ispanyollarin aksine ben her gun bir yerlere depar atiyorum. 6 dakika yurume mesafesindeki okula her seferinde gec kalabilme kabiliyetimi yine kaldiramadigim kicima ve sevgili Istanbul’a borcluyum.

Saygilar efenim.

yeni manitam

Yeni manitam dedigim, aslinda senlerin eski manitasi. Kendilerinin farkina yeni vardim. 

Tum bos zamanimi verdigim, surekli vakit gecirdigim(!), bakmaya doyamadigim, goreyim diye bekledigim, surekli sayilari artan dizilerim.

Meger bunlarmis benim manitam, hatta manitalarim. 

Durup durup neden sosyallesemiyorum derken, neden derslerime konsantre olamiyorum derken, feysbukun da iyice yerini dolduran, izledigim takip ettigim bir ton dizim, gercekten de sevgilim gibi olmuslar. 

Ben izlerken arama kimseler girmesin istiyorum, konusmasinlar benle, herkes rahat biraksin. 

Arkadaslarimi gormekten vazgeciyorum, parti mi var? Gitmiyorum. 

Yayin gunleri gelsin diye bekliyorum. Ders bitsin de eve gideyim acayip laptop umu diyorum. En guzeli de birlikte kahvalti yapmak. Karsi karsiya hani, omletler kizarmis ekmekler peynirler. Ya da gece yatarken, gozlerin kapanir nerneyse uyuyakalirsin.. Resmen koyun koyuna... 

Ama bizimkisi gelecegi olmayan bir iliski... 

Cok acimasizsin Bebegim..

Su hayatta en nefret etttigim seylerden biri sabahin korunde veya gunun herhangi bir zaman diliminde daha fazla uyumayi planlarken, birileri veya birsey tarafindan zamansizca ve gaddarca uyandirilmak.

Son birkac gundur sabah 9 sularinda ziril ziril calan telefonla uyanmaktayim. Hadi telefonlar bana gelse, sevgilim falan arasa ya da anam babam, beni merak etmis bir adet arkadas, “kanka naber yaa, uyan hadi” dese gam yemicem. Allah’in Barcelona’sinda bir kul yok ki bana ulasmak icin ev telefonunu arasin.

Kulaklarimin sirasiyla cekic, ors ve uzengi kemiklerinde yankilanan o cirkin melodili telefon zili, dadli dadli uyumaya ve ruyalarimi gormeye devam etmek isteyen bunyem, bu esnada ne yapacagina karar veremeyen beynim, hepsi catisma halindeyken bir yandan “Allah rizasi icin acsin biri su telefonuuuuu” diye dua eden ben, ruyamda telefona hayalgucum el verdigi olcude kufur etmekteyim..

Uykuyla uyaniklik arasinda cesitli halet-i ruhiyeler icinde bir o yana bir bu yana savrulan su garip ruhum, hic kimse tarafindan acilmayan telefonun en sonunda susmasiyla huzura kavusacakti.

Ama yoo hayir.

Komplo teorisi kurdugundan emin oldugum fakat tanimadigim bir numara cep telefonuma saldirdi bu kez.

Acimasizca acmadim.

ben ne yapiyorum?

Saat sabahin 03:47’sinde gozlerinin feri gitmis, damarlari neredeyse catlayacak bir kan canagini andiran tipiyle, goz pinarlari uykusuzluktan bolca sivi uretmeye baslamis bir halde yazi yazmak pek akli selim zat’in isi olmasa gerek. Bazen kendimle neden boylesine savas icine girdigimi ben de anlayamiyorum. Bunye bas bas bagiriyor, "yat uleen artik uyu" diye, ama aldiris etmiyorum. Neden? Basimda saat 12 olmadan “hadi kizim artik yat, bak saat kac oldu” diyen biri olmadigi icin mi? Bilincaltimda garip bir inatla, bu gozlerden daha ne yaslar cikar heyt be, dusuncesi mi var olmakta, anlamiyorum ki.

Sirf yapabildigin icin birseyler yapmaya karsiyim teoride. Ama gel gor beni, pratikte cok fena siciyorum. En basit ornegi uyumamaya inat etmem. En karmasik ornegi erkeklerle olan iliskilerim.

Sebebi surekli karsi gelme, muhalefet olma, isyan etme sevgisi mi, yoksa acgozlulukten kaynaklanan, hep daha cok isteme,  uretmeden tuketmeye odakli kapitalist  “ask for more” politikasi mi.

Amacim ne politikaya, ne felsefeye ne de psikolojiye girmekti aslinda.

Tek istedigim bugun yolda yururken kafamdan gecen “ah eve gidince yazayim bir” diyerek ufak capli eskizini olusturdugum dusunceleri en nihayetinde aktarbilmekti ki aklimdakiyle eyleme gecirdigim seyler birbirinden cok uzaga dusmekte.

Gecenin bu saatinde (04:02) ben ne yapiyorum?

anladim

tatli bir heyecan, yeni ulkede, yeni bir sehirde yasamaya baslamak

sonra yeni bir okul, farkli bir bolum. 

degisik insanlar, baska bir hayat.

yari korku yari endiseli gozlerle cevreyi suzmeler

hele de sinifa ilk giris, insanlari inceleyis, kapidan her girene ayri bir ozenle bakmak

ogrencilerden sonra ogretmenlerin sirayla sinifa girisleri, 2 farkli dil, ogretmenlerin konustugu ile ogrencilerin tartisma actigi.. oysa konusulan ve tartisilan konular benim senelerdir tartistiklarimla hep ayni; kadin, kadinin toplumdaki yeri, kulturun kadini ve erkegi yonlendirmesi, ekonomide kadin ve dahasi... 

derken, farkettim... 

makyajsiz yuzler, kambur oturma pozisyonlari... 

icinde sutyen olmayan bluzlar, alinmamis kaslar, kesilmemis saclar...

uzun suredir agda gormemis bacaklar ve koltuk altlari...

iste o an daha iyi anladim: 

BEN FEMINIZM OKUYORUM

bakiyorum

evet, arada acip bakiyorum blog sayfama. ozellikle bu yeni stayla blog cok hosuma gitti, postlarini kac kisi okumus ya da okunmus mu gorebiliyorsun. istatistik de tutmuslar.. hos. 


evet, giriyorum bakiyorum, hic okuyan olmus mu diye. sansliysam 1 kez goruntulenmis, yani okunmus. cok sansliysam iki adet view cikiyor :) ama genelde c hiçbiri, okunmamislar.. 


oysaki yazdiklarim otomatik olarak buzz a gittiginden dolayi okunmusluklar ve yorumlanmisliklar hep orada.. sevgili blog um da istatistigini iyi tutamiyor dolayisiyla. nasil yetissin hem buzz gibi public bi yere hem de adi sani bile kapanmis kimseler gormesin bulamasin diye cok cabalanmis blogdaki stat lere? 


evet, ben yine de giriyorum, bakiyorum. is bu ya, biri yolunu kaybedip sacma karalamalarima acip bakmistir diye...