kiss kiss bang bang

OK. I'm obsessed with "the kiss". i admit, then confess it. i really don't know why i give that much of importance to the kiss i experience every time. i mean, many people may think: "come on, its just a kiss" but NO, kiss is not JUST a kiss. it's the beginning of everything. the evolution. the revolution. 


i remember what i thought when i had my first kiss. i was 17, and i already had turned down so many (maybe 2 or 3) guys wanting to kiss me just because i wanted to have my first kiss with a more special person. in the end, i did NOT have it with that kind of "special" person. 


"so, is that it?!?"


i was totally disappointed. he was not a bad kisser. i don't know what i was expecting. however with more practice, i got over that disappointment after all. 


then i had the kiss which swept my feet off, literally gave way in the knees (dizlerin bagi cozulmesi kavrami), probably was not only the kiss, but also the romantic ambiance and the kisser whom i was really really into. I lost balance that i had to stop him kissing me.


then for 9 years, i have practiced this "art genre" with quite a lot of people... some good, same bad, some "comme si comme ça", some weird, some hot, some licky, some dry, some "oh, i wanna forget about the whole thing, just kill me NOW", and some "stop and marry me!" experiences... so many different styles, different tactics, use, OMG, it's really that complicated as i sound! 


I didn't mind "learning" or "adjusting" to people... It was just a kiss, right?!


but for some reason, only since last couple of years, i started to care (obsess would be the right word :P) about the kiss that much. maybe a bit too much... anyways, who cares. 


maybe that's because i got to know myself a lot more, and also what i really want, and how i really want... 


and from that time on, on people kissing bad/not good enough i lost TOTAL interest. no adjustment, no learning, nothing. 


seriously, I'm 26 now, i've spent my life learning things but mostly trying to adjust and settle for guys. then i tried to teach, considering that i am not even myself that qualified..... that's just SAD. 


I'm done with that. i won't baby-sit or train men. if i can't even get what i exactly want, than what's the point? 


oh, you don't know how to use your lips? 
oh, you don't know where and how to put your hands?
oh, you can't even get it up?
FUERA! 


as my flatmate always says: our time is too precious to waste it with useless people and doing unpractical things... :)


and sometimes, she is right.

yuzbinmilyon opucuk daha

Evet. Muhtesem opucukten bahsetmisken hazir, devam edelim.

Isvicreli doktorlarin yaptigi arastirmalar sagolsun, en nihayet eristigimiz muhtesem opucuklerden sonraki ultimate purpose’muz ne olabilir? Artik o buldugumuz ganimeti bir zahmet kacirmamak, mumkun oldugunca istifade etmek, gelecek nesillere daha mutlu, huzurlu, duygusal olarak da fiziksel olarak da doymus bir sekilde (en azindan), bu siktiriboktan dunyayi birakmak.

Bir muhtesem opucukten daha iyi sey nedir?

Evet dostlarim, gece-gunduz, mumkunse gunlerce bikilmadan usanilmadan surebilen muhtesem opucukler serisi, dogru bildiniz..

Peki hadi simdilik o da cepte diyelim. Ya daha baska neler neler? “Daha iyisi Sam’da kayisi” demeyin, Allah buyuk, belli olmaz.  (dogru duzgun inanmayip surekli adini andigim icin, eger olur da allah varsa, kesin ben cehennemde carpik curpuk yanicam cayir cayir)

Evet dostlarim, size daha guzelini soyluyorum: Guzel, gotik, tarihi ve romantik bir sehirde, ocak ayinin sonu olmasina ragmen gozunuze giren, montunuzu delip gecen gunesli bir havada, sahilde, eski dar sidik kokan (maalesef) sokaklarda, carsida pazarda, kilisede muzede, elele kolkola, opuse koklasa, gule oynaya, hoplaya ziplaya gezmek. 

Gece-gunduz suren muhtesem opucukleri muhtesem hava ve muhtesem sehir ile kombine edebilme sansina sahip olmak, maksimum boyutta tadini cikarmak.... 

muhtesem opucuk

Opucuk diyip gecmemek lazim.

Su hayatta kac kisi cok buluyu hatta masalsi bir opusme yasamistir ki?

Cok nadirdir bence. Belki bir kisim insan boyle senelerce platonik takildigi biriyle sonunda burun buruna gelip o anda yani dogru yerde dogru zamanda opusmus olabilir. Ama acaba ayni zamanda dogru kisi midir? O bir kisim insanin baska bir kismi muhtemelen inanilmaz talihsiz bir opusme ile o ani kara kapli defterin sayfalarindan birine not dusmek zorunda kalmis, belki de bir daha asla opusmemeye and icmistir. Geriye kalan kisim dogru insana denk gelmis, o normalde herhangi olacak o ani, muhtesem bir opucukle kalbinde ayirdigi o temiz sayfaya damgalamistir.  Bu arada burada sozu gecen “dogru insan”, tabii ki “the one” ya da “beyaz atli prens” veya “hayallerimin insani” degildir, sadece muhtesem opucuge giden yolda rastlanan bir sahis, bir aractir, yanlis anlasilma olmasin.

“Opucugun gucu”, “hayallerimdeki opucuk”, “bir opustum, hayatim degisti” gibi kitaplar yazilmis midir acaba. Hemen google a soralim. Kitap degil ama, bir blog yazisi buldum, isteyen okusun ama inanilmaz salak bi yazi hic begenmedim bogk. Hayir, yazilmadiysa ben yazayim dicektim, dedim, yazilmis ama o sayilmaz. Ben yaziyorum. 

Bu zamana kadar oldukca, yani, cesitli din dil irk (abartalim) sahibi insan evlatlari ile degisik turde opusmelere sahit oldum (evet bazilari adeta suc isler gibiydi), neticede kendimizi kandirmayalim, yasimi basimi aldim kara kapli defterin kabarik olmasi cok normal. (Belki de bir sonraki yazimda tecrubelerimden derleyecegim bir opucuk cesitleri yazisi yazarim, bilemedim simdi.) Onca (burda abartmayalim) opucugun icinde bende iz birakan, hic unutmayacagim az sayida opucuk vardir. Aci ama gercek. 

Opucuklerin hicbirinin aslinda cok muhtesem, buyulu bir Spiderman kiss falan olmasi gerekmiyor.  Open/opulen kisi de bir Legolas, bir Brad Pitt kivaminda bir civir olmasin. bazen a total stranger la akla hayale gelmeyecek kadar guzel olabilir, 40 yillik asker arkadasi olmasi sart degil.

Varmak istedigim nokta, boyle muhtesem super opucuklere oyle her kose basinda rastlanmiyor olusu.

Bazen uzun zaman beklediginiz ve istediginiz kisiyle asiri derecede lousy ve boktan olur. Bazen de pek tanimadiginiz veya hic aklinizdan gecmeyen biriyle “eh, maksat vakit gecsin” der, ama cok muhtesem asmis sonuclar alirsiniz. Basinizi dondurur, hatta gunlerce yuzunuzde aptal bi gulumsemeyle dolasirsiniz. Adeta ummadik tas bas yarar. Bu yuzdendir ki muhtesem opucuklerin nereden ve kimden gelecegi hic belli olmaz. Tabii bu “her gordugunuzu bi opun bakalim” demek de degil.

Muhtesem opucukler muhtesemdir. Totoloji yaptim, oldu.

Amma ve lakin, side effect’i vardir maalesef. Bu opucukler salgilattigi adrenalin, seratonin artik her ne iseler o hormonlar, vucut sivilarinin disinda, bunyede surekli istek uyandirmak suretiyle sizi kendilerine baglar. Kisaca bagimlilik yaratirlar. Evet, bir kez bu opucuklerin tadini aldiniz mi tekrarlamaktan kendinizi alikoymaniz cok zordur artik. Dudaktan baslar, hizla vucudun geri kalanina yayilir. Isin kotusu fiziksel etkileri kisa surmesine ragmen psikolojik etkileri gayet uzun zaman devam eder. Saatlerce gunlerce, hafizanin gucune bagli olarak aklin bir kosesinde varligini ve etkilerini surdurur.

Tabii ki bu pembe bulutlar gun gelecek gok guruntuleri, simsek ve yildirimlar esliginde, yaklasik 3 vakte kadar dagilacaklar.

Bagimlilik degil mi, can ceker, bunye ister. Hatta dusundukce vucuna bir titreme gelir. 

Bir dahaki umulmadik tas tesadufen isabet edene kadar, karsisina cikan husran dolu opucukler arasinda ruhu acilar icerinde kivranarak bekler, bekler.

Iste "muhtesem öpücük" boyle birseydir.